Η έρημος, η όαση και ο κήπος..

άποψη κοινωνία

Η κοινωνική και “οικονομική” ερημοποίηση μιας χώρας δεν αποτελεί κάτι το πρωτότυπο.

Δεν πρόκειται να σηκωθούν οι πέτρες και τα βουνά, οι λόγκοι και τα ρουμάνια, τα δέντρα και τα όποια άγρια ζώα έχουν επιβιώσει μέσα της (να ΄ναι καλά και να αντέξουν τα αγαπημένα όντα).

Μπορεί σε κάποιο βαθμό όλα αυτά να ησυχάσουν, να γλιτώσουν από την συνεχή επέκταση της “παραγωγικής δραστηριότητας” όπου δεν υπάρχει ενδιαφέρον από “ξένους επενδυτές” και ντόπιους πρόθυμους για να καταστρέψουν ό,τι έχει μείνει.

Η “εσωτερική” φύση, η πραγματική φύση θα κινδυνεύει βέβαια από την λουμπενοποίηση της χώρας και τις “δραστηριότητες” ενός απελπισμένου πληθυσμού που θα ψάχνει να κάνει ό,τιδήποτε για να επιβιώσει (και τα λουμπενοκεφαλαιοκρατικά κυκλώματα που θα κυριαρχούν αυτή την μάζα) αλλά σε κάποιο βαθμό θα ησυχάσει.

Η ερημοποίηση μιας χώρας θα είναι μια αργή διεργασία, ένας μακρόσυρτος θάνατος που θα διακόπτεται από λυγμούς και κραυγές στο σιωπηλό σκοτάδι.

Αυτή είναι η χώρα μου, αυτή ήταν πάντα η χώρα μου, ακόμα και όταν κυριαρχούσε η έξαψη των “καλών” δεκαετιών, των εποχών “κοίτα τον εαυτό σου” “εσύ να περνάς καλά” “όλα είναι σχετικά” “έλα μωρέ τώρα, πως κάνεις έτσι;”.

Σας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά;

Εμένα μου θυμίζουν τον εαυτό μου στην άκρη της παρέας, στην άκρη της συναδελφικής “κουβέντας”, στην άκρη της επαναστατικής παλιοπαρέας (εκεί όλα αυτά λέγονταν αλλιώς, “επαναστατικά”).

Να κοιτάω μελαγχολικά τον ορίζοντα και να έχω μια διαρκή δυσθυμία, μια αδικαιολόγητη οργή.

Ο μίζερος της παρέας, ο απαισιόδοξος, ο μάντης κακών, η Κασσάνδρα.

Ήρθε η εποχή της πικρής δικαίωσης.

Να μου έλειπε αυτή η δικαίωση, να μην έρχονταν ποτέ.

Αυτό που βλέπω είναι την έρημο, αλλά μια έρημο με άσχημα πράγματα, όταν κοιτάξουμε στην εξωτερική φύση, τον κοινωνικό άνθρωπο.

Μπορεί ο Hegel να ονόμαζε το (ανθρώπινο) πνεύμα “εσωτερικότητα της φύσης” αλλά αυτό εμείς δεν το γνωρίσαμε ποτέ. Αυτό που πάντα βλέπαμε ήταν μια εξωτερική φύση της κοινωνίας και το μόνο που θύμιζε κάτι σαν “εσωτερική φύση” ήταν η καθημαγμένη φύση παρακείμενα των χωριών μας που όμως αντιστέκονταν βουβά στην ανθρώπινη παρουσία. Δεν μπορεί να είναι όλο αυτό λάθος, κάτι σημαίνει. Δεν μπορεί να μην σημαίνει κάτι αυτή η φυγή του βλέμματος στην εσωτερική φύση της φύσης καθαυτής, ή μάλλον δεν μπορεί να είναι μόνον το σημάδι μιας (επερχόμενης) ιδεολογικής και πολιτισμικής κρίσης.

Η πόλη είναι ψόφια, αλλά παραμένει κόλαση.

Όποιος και να ψάξει ό,τι και να ψάξει δεν θα βρει εκεί, στην πόλη, τίποτα παραπάνω από αμυντικούς και αδιέξοδους, αν και επίμονους, προσωπικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Το βλέμμα όποιου έχει ακόμα φωτιά μέσα του δεν πέφτει εκεί πια.

Η έρημος έρχεται, το θέμα είναι που είναι η όαση και ο κήπος..